จอมได้ทราบข่าวว่าที่ที่ท้ายหมู่บ้านข้างๆ หมู่บ้านของเขามียายแก่ใจดีชอบแจกขนมให้เด็ก ๆ วันรุ่งขึ้นจอมจึงรีบไปที่บ้านหลังดังกล่าวทันที เมื่อไปถึงเขาพบยายแก่นั่งอยู่ที่หน้าบ้าน
จอม : คุณยายครับ ผมทราบมาว่าคุณยายชอบแจกขนมให้เด็ก ๆ เหรอครับ
คุณยาย : ใช่จ๊ะ
จอม : ถ้าผมจะขอขนมบ้างจะได้หรือเปล่าครับ
คุณยาย : ได้จ๊ะ แต่เธอรับขนมได้แค่ห้าชิ้นเท่านั้นนะ เพราะยายต้องเหลือไว้แจกเด็กคนอื่นบ้าง เชิญเข้าไปเลือกในบ้านได้ตามสบายจ๊ะ
จอม : ขอบคุณครับ
เมื่อจอมเข้าไปในบ้านเขาพบว่า ทั้งห้องเต็มไปด้วยขนมที่มีสีสันสวยงามและส่งกลิ่นหอมเย้ายวน จอมตัดสินใจอย่างยากลำบากในการเลือกขนม สุดท้ายเขาหยิบขนมได้ทั้งหมด 7 ชิ้น ใส่ในถุงที่คุณยายเตรียมไว้ให้ ‘คุณยายแกคงไม่รู้หรอกว่าเราหยิบขนมเกินไป’ จอมคิดและเดินออกมาหน้าบ้าน
คุณยาย : เป็นไงจ๊ะได้ขนมที่ต้องการครบ 5 ชิ้น หรือเปล่า
จอม : ครบครับ ขอบคุณครับ ผมไปนะครับ
เมื่อเดินออกมาจากบ้านยายแก่ไกลพอสมควร จอมนั่งลงเพื่อจะกินขนม ‘รีบกินให้หมด จะได้ไปขออีก’ จอมคิด แต่เมื่อจอมเปิดถุงขนมเขากลับพบเพียงก้อนหิน 7 ก้อน จอมรีบกลับไปที่บ้านยายแก่อีกครั้ง
จอม : คุณยายครับ ผมทานขนมหมดแล้ว ผมขออีกได้หรือเปล่า
คุณยาย : ได้สิจ๊ะ แต่เธอรับขนมได้แค่ 3 ชิ้นเท่านั้นนะ เพราะเป็นรอบที่สองแล้ว
จอม : ครับ
คุณยาย : งั้นเชิญเข้าไปเลือกตามสบาย
จอม : ขอบคุณครับ
เมื่อเข้าไปในบ้าน ขนมที่เคยมีอยู่มากมายในตอนแรกที่เขาพบเริ่มลดน้อยลง แต่ก็ยังมีให้เลือกอยู่มาก ‘รอบที่แล้วเอาไปแล้วไม่ได้กิน รอบนี้เอาไปมากหน่อยดีกว่า’ จอมคิดและเลือกหยิบขนมถึง 10 ชิ้น ก่อนเดินออกมาหน้าบ้าน
คุณยาย : เป็นไงจ๊ะได้ขนมที่ต้องการครบ 3 ชิ้น หรือเปล่า
จอม : ครบครับ ขอบคุณครับ ผมไปนะครับ
เมื่อเดินออกมาจากบ้านยายแก่ไกลพอสมควร จอมนั่งลงเพื่อจะกินขนม แต่เมื่อจอมเปิดถุงขนมเขากลับพบเพียงก้อนหิน 10 ก้อน “อะไรกันเนี่ย มีแต่ก้อนหิน ยายแก่นั่นหลอกเราแน่เลย” จอมบ่นอย่างหัวเสียและรีบกลับไปที่บ้านยายแก่อีกครั้ง
จอม : คุณยายครับ ผมทานขนมหมดแล้ว ผมขออีกได้หรือเปล่า
คุณยาย : เสียใจด้วยจ๊ะ วันนี้ขนมหมดแล้ว
จอม : เสียดายจัง หมดซะแล้ว ‘ยายแก่นี่หลอกเราอีกแล้ว ขนมเยอะแยะจะหมดได้ไง’ จอมคิดในใจ
คุณยาย : ถ้าไม่เชื่อก็เข้าไปดูได้นะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะจ๊ะ
จอม : ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมมาใหม่นะครับ
คุณยาย : จ๊ะ โชคดี
รุ่งขึ้นจอมรีบมาบ้านยายแก่เพื่อขอขนมอีกครั้ง แต่ทุกครั้งจอมจะเอาขนมเกินที่ยายแก่กำหนดให้เสมอ เมื่อเปิดถุงออกแทนที่จะเป็นขนมจอมก็จะพบเพียงก้อนหินเท่านั้น นานวันเข้าจนจอมรู้สึกเบื่อหน่าย ในที่สุดวันหนึ่ง จอมตัดสินใจเอาขนมตามที่ยายแก่กำหนด
คุณยาย : เป็นไงจ๊ะวันนี้ มาแต่เช้าเชียว
จอม : ครับ ผมอาจจะมาที่นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วครับ
คุณยาย : ทำไมหรือจ๊ะ
จอม : คือผมคิดว่าผมกวนคุณยายมากเกินไปแล้วครับ ‘มาเอาขนมทีไรก็ได้แต่หินกลับทุกที เบื่อแล้ว’ จอมคิด
คุณยาย : อย่าคิดมากสิจ๊ะ
จอม : ว่าแต่คุณยายจะให้ขนมผมกี่ชิ้นครับ
คุณยาย : 5 ชิ้น เท่าเดิมจ๊ะ
จอม : ขอบคุณครับ
เมื่อจอมเข้าไปในบ้านเขารู้สึกว่า วันนี้มีขนมมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา จอมตัดสินใจหยิบขนมเพียง 5 ชิ้น ตามที่บอกกับยายแก่ไว้ และเดินออกมาหน้าบ้าน
คุณยาย : เป็นไงจ๊ะได้ขนมที่ต้องการครบ 5 ชิ้น หรือเปล่า
จอม : ครบครับ ขอบคุณครับ ผมไปนะครับ
คุณยาย : จ๊ะ ขอให้เธออร่อยกับขนมนะ
เมื่อเดินออกมาจากบ้านยายแก่ไกลพอสมควร จอมนั่งลงเพื่อจะกินขนม เมื่อจอมเปิดถุงขนมก็ต้องแปลกใจขนมยังเป็นขนมเหมือนเดิม จอมนั่งทานขนมที่แสนอร่อยนั้นอย่างเพลิดเพลินจนหมด ‘แสดงว่าทุกครั้งที่ผ่านมาถ้าเราเอาขนมตามที่คุณยายกำหนด เราคงได้ลิ้มรสความอร่อยของขนมตั้งนานแล้ว ไปขอโทษคุณยายดีกว่า’ จอมคิดและรีบวิ่งไปที่บ้านยายแก่ทันที
จอม : คุณยายครับ ผมมีเรื่องอยากจะสารภาพ
คุณยาย : เรื่องอะไรหรือจ๊ะ
จอม : ทุกครั้งที่ผ่านมาผมเอาขนมเกินกว่าที่คุณยายกำหนดครับ ผมขอโทษครับ
คุณยาย : จ๊ะ ยายให้อภัย
จอม : ต่อไปนี้ผมมาช่วยคุณยายทำขนมได้หรือเปล่าครับ
คุณยาย : ได้สิจ๊ะ ถ้าเธอตั้งใจจริงและเป็นเด็กดี เธอจะได้ทานขนมที่อร่อยเท่าที่ใจเธอปรารถนา
จอม : ขอบคุณครับ
ตั้งแต่นั้นมาจอมก็มาช่วยยายแก่ทำขนมทุกวัน และยายแก่ก็แบ่งขนมให้จอมทานและนำไปฝากพ่อแม่ทุกวัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น