ณ หนองน้ำใหญ่แห่งหนึ่ง นกกระเรียนออกหากินตามริมหนองน้ำ นกกระเรียนได้พบปูตัวหนึ่ง
ปู : ท่านนกกระเรียนผู้งามสง่า ข้าขอชีวิตไว้ก่อนจะได้หรือไม่
นกกระเรียน : ทำไมข้าต้องไว้ชีวิตเจ้าด้วย เจ้าปูน้อย
ปู : ข้าต้องดูแลลูก ๆ ที่ยังเล็ก
นกกระเรียน : ก็ได้ตอนนี้ข้าก็ชักจะอิ่มแล้ว แล้วเจ้าจะเป็นอาหารให้แก่ข้าได้เมื่อไหร่
ปู : เมื่อลูก ๆ ของข้าโต และเราพบกันในคราวหน้า
ต่อมา ปูได้พบนกกระเรียนที่ริมหนองน้ำ
ปู : ท่านนกระเรียน บัดนี้ลูกของข้าโตพอที่จะดูแลตนเองได้แล้ว ข้ายินดีเป็นอาหารของท่าน
นกกระเรียน : ตอนนี้ข้าเองกำลังลำบาก เพราะถูกตาข่ายของพราน คงไม่มีอารมณ์จะกินเจ้าหรอก
ปู : ถ้าเช่นนั้นขอโอกาสให้ข้าได้ช่วยเหลือท่านเถิด
ปูใช้ก้ามหนีบที่ตาข่ายของพรานจนนกกระเรียนสามารถออกจากตาข่ายได้
ปู : ตอนนี้ท่านก็เป็นอิสระแล้ว ท่านยังต้องการจะกินข้าเป็นอาหารหรือไม่
นกกระเรียน : ตอนนี้ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้า ถ้าข้ากินเจ้าก็คงได้ชื่อว่าเป็นผู้เนรคุณ ต้องขอขอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้า ต่อไปข้าคงได้ตอบแทนบุญคุณเจ้าบ้าง
เยี่ยมจริงๆๆ
ตอบลบ